मंगळवारच्या दुपारचे तीन वाजले आहेत. तुम्ही दुकानाच्या लखलखत्या गल्लीच्या मध्यभागी उभे आहात, आणि तुमची नजर चकचकीत पॅकेजेसच्या भिंतीकडे खिळली आहे, जी सर्व तुमचं आयुष्य अधिक वेगवान, सोपं किंवा आरोग्यदायी बनवण्याचं वचन देतात. तुमचा हात एका नवीन ब्रँडच्या सीरिअलवर रेंगाळतो, ज्यावरील ठळक लेबलवर प्राचीन धान्ये आणि सकाळच्या उत्साहाबद्दल ओरडून सांगितले आहे. तुम्ही बॉक्स उलटवता, घटकांची यादी पाहता आणि विचार करता की, एखाद्या कंपनीने लाखो डॉलर्स खर्च करून अशी वस्तू कशी तयार केली, जिची चव केवळ पुठ्ठ्यासारखी आणि पश्चात्तापासारखी आहे. तुम्ही डोके हलवत ते परत शेल्फवर ठेवता आणि विचार करता की, काचेच्या कॉर्पोरेट टॉवर्समधील हुशार लोक त्या उत्पादनाकडे पाहून ती एक चांगली कल्पना आहे असे कसे काय म्हणू शकले असतील.
आपण नवनिर्मितीच्या वेडात असलेल्या संस्कृतीत राहतो. दररोज, हजारो हुशार अभियंते, सर्जनशील विपणन तज्ञ आणि महत्त्वाकांक्षी संस्थापक आपली आयुष्यभराची बचत आणि जागरण करून पुढची मोठी गोष्ट तयार करतात. ते फोकस ग्रुप्स चालवतात, आपले लोगो चकचकीत करतात आणि टाळ्यांच्या कडकडाटात उत्पादन सादर करतात; त्यांना पूर्ण खात्री असते की जग त्यांच्याच निर्मितीची वाट पाहत होते. तरीही, काही महिन्यांनंतर, तीच उत्पादने शांतपणे विस्मृतीत जातात, सवलतीच्या दरातील शेल्फवर धूळ खात पडतात आणि अखेरीस कायमची नाहीशी होतात.
याचे नेहमीचे स्पष्टीकरण असे दिले जाते की बाजारपेठ चंचल असते किंवा जाहिरातीसाठीचे बजेट खूपच कमी होते. पण सत्य त्याहूनही अधिक अस्वस्थ करणारे आणि आकर्षक आहे. उत्पादन निकृष्ट दर्जाचे बनवल्यामुळे किंवा त्याचे मार्केटिंग खराब केल्यामुळे अपयश क्वचितच येते. ते येते कारण त्याचे निर्माते स्वतःच्याच प्रतिभेच्या प्रेमात पूर्णपणे बुडून जातात आणि मानवी वर्तनाच्या गोंधळलेल्या, अनपेक्षित वास्तवाकडे पाहायलाच विसरतात. त्यांनी अशा समस्या सोडवल्या ज्या कोणालाच नव्हत्या, अशा प्रश्नांची उत्तरे दिली जे कोणी विचारतच नव्हते, आणि लोकांना त्यांच्या सवयी बदलण्यापासून रोखणाऱ्या सूक्ष्म मानसिक संघर्षाकडे पूर्णपणे दुर्लक्ष केले.
उत्कृष्ट कल्पना का अयशस्वी होतात आणि साधी सत्ये का जिंकतात हे समजून घेण्यासाठी, आपण रॉबर्ट मॅकमॅथ आणि थॉम फोर्ब्स यांच्या 'व्हॉट वेअर दे थिंकिंग? — मार्केटिंग लेसन्स आय हॅव लर्न्ड फ्रॉम ओव्हर ८०,००० न्यू-प्रोडक्ट इनोव्हेशन्स अँड इडियोसीज' या पुस्तकात मांडलेल्या कष्टाने मिळवलेल्या शहाणपणाकडे वळतो. हा आधुनिक अभिजात ग्रंथ अनेक दशकांच्या उत्पादन लाँचवरील पडदा दूर करून, अगदी सर्वात अनुभवी निर्मात्यांनाही अडकवणारे अदृश्य सापळे उघड करतो.
लेसन १ : आपण स्पष्टतेऐवजी चातुर्याच्या प्रेमात का पडतो
प्रत्येक निर्मात्याला एक शांत, क्लेशदायक क्षण चांगलाच ठाऊक असतो. तुम्ही सहा महिने वायरफ्रेमची रूपरेषा आखण्यात, सूत्रे सुधारण्यात किंवा कवितेसारखी वाटणारी मजकूर-प्रत तयार करण्यात घालवलेले असतात. तुम्ही ते तुमच्या सहकाऱ्यांसमोर सादर करता आणि प्रत्येकजण नम्रपणे कौतुकाने मान डोलावतो. ते आकर्षक वाटते. ते आधुनिक वाटते. ते एक मोठे यश आहे असे वाटते. पण ज्या क्षणी ती कल्पना त्या प्रक्रियेतून बाहेर पडून वास्तवाच्या कठोर प्रकाशात येते, तेव्हा ती पूर्ण उदासीनतेच्या भिंतीवर आदळते. कोणीही ती स्वीकारत नाही. कोणालाही तिची पर्वा नसते.
आपल्याला सतत सांगितले जाते की यश हे प्रचलित पद्धतींना आव्हान देणाऱ्यांचे, अशा दूरदृष्टीच्या लोकांचे असते, जे अशा समस्यांवर उपाय शोधून काढतात ज्यांची कल्पना करण्याचे धाडस इतर कोणीही केलेले नसते. संस्कृती अज्ञात क्षेत्रात उडी घेण्याची पूजा करते. आपण असे गृहीत धरतो की जर एखादी कल्पना पुरेशी हुशार, पुरेशी गुंतागुंतीची किंवा पुरेशी आकर्षक असेल, तर बाजारपेठ आपोआपच थांबेल, तिचे कौतुक करेल आणि तिला स्वीकारेल. आपण आपल्या अपयशाचे खापर चुकीच्या वेळेवर, कमकुवत वितरणावर किंवा आक्रमक प्रसिद्धीच्या अभावावर फोडतो.
खरी आपत्ती मार्केटिंग बजेट खर्च होण्याआधीच घडते. जेव्हा आपण लोकांना काय हवे आहे असे आपल्याला वाटते आणि ते थकलेले, विचलित आणि दिवसभराच्या घाईगडबडीत असताना प्रत्यक्षात काय करतात, यात गल्लत करतो, तेव्हाच तिचा जन्म होतो.
कल्पना करा: उत्साही डेव्हलपर्सची एक टीम एक वर्ष खर्च करून एक प्रगत स्मार्ट किचन उपकरण तयार करते. त्यात हाय-डेफिनिशन टच स्क्रीन, व्हॉइस ॲक्टिव्हेशन, क्लाउड कनेक्टिव्हिटी आणि स्वयंपाकाचे तापमान एका अंशापर्यंत ऑप्टिमाइझ करण्यासाठी बारा वेगवेगळे ऑपरेटिंग मोड्स आहेत. हे आधुनिक अभियांत्रिकीचे एक आश्चर्य आहे. ते मोठ्या आशेने ते बाजारात आणतात, आणि घरगुती स्वयंपाकी लोक त्यासाठी रांगा लावतील अशी अपेक्षा करतात. पण त्याऐवजी, ते उत्पादन पूर्णपणे अयशस्वी ठरते. का? कारण संध्याकाळी साडेसहा वाजता घरी येणाऱ्या थकलेल्या पालकाला अशी स्वयंपाकाची ऑपरेटिंग सिस्टीम नको असते, जिला फक्त सूपची वाटी पुन्हा गरम करण्यासाठी सॉफ्टवेअर अपडेट आणि ट्युटोरियल व्हिडिओची गरज लागेल. त्यांना एक असे बटण हवे असते जे त्वरित चालू होईल आणि त्यांच्या मार्गातून दूर होईल.
'व्हॉट वेअर दे थिंकिंग? — मार्केटिंग लेसन्स आय हॅव लर्न्ड फ्रॉम ओव्हर ८०,००० न्यू-प्रोडक्ट इनोव्हेशन्स अँड इडियोसीज' (What Were They Thinking? — Marketing Lessons I’ve Learned From Over 80,000 New-Product Innovations and Idiocies) या पुस्तकात हाच मूलभूत सापळा उघड केला आहे. रॉबर्ट मॅकमॅथ यांनी अनेक दशके हजारो उत्पादनांच्या प्रारंभाचे विश्लेषण केले आणि पूर्णपणे अयशस्वी ठरलेल्या उत्कृष्ट कल्पनांच्या एका आश्चर्यकारक स्मशानभूमीचा मागोवा घेतला. त्यांच्या संग्रहातून जे उघड होते ते नम्रता शिकवणारे आहे: बाजारपेठ केवळ कल्पकतेसाठी कल्पकतेला पुरस्कृत करत नाही. ती मानवी स्वभावाशी सुसंगत असण्याला पुरस्कृत करते.
निर्माते त्यांच्या आदर्श स्वरूपासाठी डिझाइन करण्याच्या सापळ्यात अडकतात—स्वतःच्या अशा आवृत्तीसाठी, जिच्याकडे असीम संयम, अमर्याद जिज्ञासा आणि जागृत अवस्थेतील प्रत्येक क्षणाचा पुरेपूर उपयोग करण्याची तीव्र इच्छा असते. पण तुमचा ग्राहक ही एक पूर्णपणे वेगळी व्यक्ती आहे. तुमचा ग्राहक केवळ तीन तासांची झोप घेऊन, ब्राउझरच्या तीन टॅब्स एकाच वेळी सांभाळत, रडणाऱ्या लहान मुलाला शांत करण्याचा प्रयत्न करत असतो आणि सर्वात सोपा मार्ग शोधत असतो.
जेव्हा तुम्ही अशी एखादी गोष्ट तयार करता, जिचा वापर करण्यासाठीसुद्धा वर्तणुकीत आमूलाग्र बदल करावा लागतो, तेव्हा तुम्ही तुमच्या ग्राहकाला असे भावनिक श्रम करायला सांगत असता, ज्यासाठी त्याने कधीही संमती दिलेली नसते. बाजारपेठ तुमचे उत्पादन वाईट असल्यामुळे नाकारत नाही; ती तुमचे उत्पादन नाकारते कारण त्यासाठी खूप जास्त विचार करावा लागतो.
तुम्ही तुमच्या उपायावर किती मेहनत घेतली आहे याची बाजारपेठेला पर्वा नसते. तिला फक्त याचीच पर्वा असते की ते दैनंदिन जीवनाच्या गोंधळलेल्या, घाईगडबडीच्या लयीत किती सहजपणे बसते.
या सापळ्यातून बाहेर पडण्यासाठी, 'हे हुशारीचे आहे का?' असे विचारणे थांबवून, 'लोक प्रत्यक्षात जसे जगतात त्या वास्तवाचा यात आदर आहे का?' असे विचारणे सुरू केले पाहिजे. खरी अंतर्दृष्टी विचारमंथन कक्षात नव्हे, तर तुम्ही बदलण्याचा प्रयत्न करण्याच्या खूप आधीपासून अस्तित्वात असलेल्या मानवी सवयींच्या शांत, बिनमहत्वाच्या निरीक्षणातून सुरू होते.
लेसन २ : योग्य आराखड्याशिवाय अधिक प्रयत्न करणे नेहमीच अयशस्वी का ठरते
जेव्हा एखादी नवीन निर्मिती अडखळते, तेव्हा तिच्या निर्मात्यांची नेहमीची, अविचारी प्रतिक्रिया म्हणजे निव्वळ बळाचा वापर करणे. ते विपणनावरील (मार्केटिंगवरील) खर्च दुप्पट करतात. ते अधिक प्रभावी विशेषणे वापरण्यासाठी आपले सादरीकरण (पिच डेक) पुन्हा लिहितात. ते तातडीच्या टीम बैठका घेतात, जिथे कोणीतरी हमखास आग्रह धरतो की, बाजाराला अखेर ऐकू यावे यासाठी आपल्याला फक्त थोडे अधिक मोठ्याने ओरडण्याची गरज आहे.
आपण हाच सदोष तर्क आपल्या वैयक्तिक जीवनातही लागू करतो. जेव्हा आपली दैनंदिन दिनचर्या विस्कळीत होते किंवा आपल्या सवयी थांबतात, तेव्हा आपण आपल्या सभोवतालच्या परिस्थितीच्या रचनेवर प्रश्न विचारत नाही. त्याऐवजी, आपण आपल्या स्वतःच्या इच्छाशक्तीला दोष देतो. आपण घोषित करतो की उद्याचा दिवस वेगळा असेल, एक तास लवकर उठतो आणि जीवनशैलीतील मोठ्या बदलांच्या थकवणाऱ्या यादीतून स्वतःला जबरदस्तीने पार पाडण्याचा प्रयत्न करतो.
इच्छाशक्ती हा चारित्र्याचा गुणधर्म नाही; ते एक मर्यादित जैविक संसाधन आहे, जे तुमच्या सभोवतालच्या परिस्थितीत अनपेक्षित प्रतिकाराचा सामना करताच नाहीसे होते.
कल्पना करा की तुम्ही एका पावसाळी सोमवारच्या सकाळी तुमच्या डेस्कवर बसला आहात आणि एक गुंतागुंतीची नवीन कार्यप्रणाली (वर्कफ्लो) कार्यान्वित करण्याचा किंवा एखादा प्रकल्प सुरू करण्याचा प्रयत्न करत आहात. तुमची डिजिटल कामाची जागा म्हणजे नव्वद ओपन ब्राउझर टॅब्सचा एक ढिगाराच असतो, दर तीस सेकंदांनी नोटिफिकेशन्स येत असतात आणि कीबोर्डच्या बाजूला उताणा ठेवलेला तुमचा फोन व्हायब्रेट होत असतो. वीस मिनिटांच्या आत, तुमची मानसिक ऊर्जा पूर्णपणे संपून जाते. तुमच्यात शिस्तीचा अभाव आहे असे समजून तुम्हाला पराभूत झाल्यासारखे वाटते.
'व्हॉट वेअर दे थिंकिंग? — मार्केटिंग लेसन्स आय हॅव लर्न्ड फ्रॉम ओव्हर ८०,००० न्यू-प्रोडक्ट इनोव्हेशन्स अँड इडियोसीज' (What Were They Thinking? — Marketing Lessons I’ve Learned From Over 80,000 New-Product Innovations and Idiocies) या पुस्तकातील महत्त्वाचा धडा हा आहे की, उत्पादनाचा शाश्वत स्वीकार कधीही अफाट सहनशक्तीवर अवलंबून नसतो. यशस्वी उत्पादने यशस्वी होतात कारण ती वापरातील अडथळे दूर करतात. ती योग्य कृतीला सर्वात सोपा मार्ग बनवतात.
इच्छा आणि कृती यांमधील अंतर कमी करण्यासाठी, यशस्वी नवोन्मेषक वापरकर्ता आणि अपेक्षित परिणाम यांच्यामध्ये उभा असलेला प्रत्येक अनावश्यक अडथळा दूर करतात. तुम्ही तुमच्या दैनंदिन कामात इच्छाशक्तीऐवजी स्पर्शाने हाताळता येणारी, कमी घर्षणाची साधने वापरून हेच तत्त्व लागू करू शकता.
तुमचा फोन नोटिफिकेशन्सच्या मोहात पाडत असताना, दिवसाचे नियोजन करण्यासाठी एखादा गोंधळलेला डिजिटल दस्तऐवज उघडण्याऐवजी, एका स्वच्छ मिनिमलिझम आर्ट डॉटेड नोटबुकसोबत बसून पहा. कागदावर पेन चालवण्याची प्रत्यक्ष कृती तुमच्या विचारांसाठी एक पवित्र, विचलित न करणारी सीमा निर्माण करते.
जेव्हा तुम्हाला डिजिटल माध्यमांमुळे होणाऱ्या विचलनापासून तुमचे लक्ष विचलित होण्यापासून वाचवायचे असते, तेव्हा त्या प्रत्यक्ष कागदासोबत एक खास षटकोनी फिरणारा डिजिटल टायमर जोडल्याने तुमच्या कामाची लय पूर्णपणे बदलते. तुम्ही फक्त षटकोन तुमच्या निवडलेल्या वेळेवर फिरवता आणि गुरुत्वाकर्षणामुळे उलटगणती सुरू होते. कोणतेही ॲप्स उघडायचे नसतात, कोणत्याही सूचना टाळायच्या नसतात आणि निर्णय घेण्याचा थकवा अजिबात नसतो.
खराब रचनेच्या वातावरणाला शिस्त लावण्याचा प्रयत्न करू नका. एक अशी प्रणाली तयार करा जी इतकी सहज असेल की विचलित होण्यापेक्षा योग्य गोष्ट करणे अधिक सोपे वाटेल.
हा बदल सूक्ष्म पण गहन आहे. गोंधळलेल्या कामाच्या ठिकाणी तुमच्या मेंदूने चमत्कार करावेत अशी अपेक्षा करणे थांबवा. प्रत्यक्ष कामाची जागा स्वच्छ करा, प्रवेशातील अडथळे कमी करा आणि विरोध किती लवकर नाहीसा होतो ते पाहा.
लेसन ३ : वास्तवानुसार रचना केल्याने सहज गती कशी प्राप्त होते
जेव्हा तुम्ही मानवी स्वभावाशी संघर्ष करणे थांबवून त्याच्यासाठी रचना करण्यास सुरुवात करता, तेव्हा एक लक्षणीय परिवर्तन घडते. हा तोच क्षण असतो जेव्हा सततच्या धडपडीचे थकवणारे चक्र शांत, शाश्वत गतीला मार्ग देते.
हा मूलभूत बदल समजण्यापूर्वी एखादी व्यक्ती कशी वागते ते पहा. ते कायम प्रतिक्रियेच्या अवस्थेत जगतात. त्यांचे करिअर, त्यांचे प्रकल्प आणि त्यांच्या दैनंदिन सवयी म्हणजे अदृश्य प्रवाहांविरुद्धची एक अवघड लढाई वाटते. प्रत्येक कामासाठी भावनिक श्रमाची नवी गरज असते. दिवसाच्या शेवटी ते पूर्णपणे थकून जातात, अर्धवट राहिलेल्या ध्येयांकडे पाहत राहतात आणि विचार करतात की इतर सर्वजण इतकी सहज प्रगती कशी करतात, तर त्यांचा मात्र सतत श्वास फुलतो.
आता, तीच व्यक्ती मानवी वर्तनाच्या वास्तवाशी आपले काम जुळवून घेतल्यानंतर जगात कशी वावरते ते पहा. ते आता अचानक आलेल्या स्फूर्तीवर किंवा कठोर शिस्तीवर अवलंबून राहत नाहीत.
शाश्वत यश हे शौर्याच्या भव्य कृत्यांवर उभारले जात नाही; ते अनेक महिने आणि वर्षांमध्ये होणाऱ्या लहान, हेतुपुरस्सर बदलांचे एक शांत फलित असते.
'व्हॉट वेअर दे थिंकिंग? — मार्केटिंग लेसन्स आय हॅव लर्न्ड फ्रॉम ओव्हर 80,000 न्यू-प्रोडक्ट इनोव्हेशन्स अँड इडियोसीज' (What Were They Thinking? — Marketing Lessons I've Learned From Over 80,000 New-Product Innovations and Idiocies) या पुस्तकातील कठीण धडे जेव्हा तुम्ही आत्मसात करता, तेव्हा निर्मिती आणि सवयींबद्दलचा तुमचा संपूर्ण दृष्टिकोन बदलतो. तुम्ही 'बोर्डरूममध्ये काय प्रभावी वाटेल' किंवा 'बायोडेटामध्ये काय आकर्षक दिसेल' हे विचारणे थांबवता. त्याऐवजी, तुम्ही तुमच्या दैनंदिन कामातील छुपे अडथळे शोधू लागता. तुमच्या लक्षात येते की सर्वात यशस्वी प्रणाली अनेकदा सर्वात शांत असतात. त्या लक्ष वेधून घेत नाहीत; त्या शांतपणे मार्ग मोकळा करतात, जेणेकरून तुम्ही प्रयत्नांची जाणीवही न होता तुमचे सर्वोत्तम काम करू शकाल.
कल्पना करा की तुम्ही अशा व्यक्तीच्या कामाच्या ठिकाणी प्रवेश करत आहात, ज्याने ही लय आत्मसात केली आहे. त्यांचे डेस्क पसारा-मुक्त आहे. त्यांची साधने आकर्षक गुंतागुंतीऐवजी स्पर्शाला जाणवणाऱ्या साधेपणासाठी निवडलेली आहेत. ते बसतात, एक कोरी वही उघडतात आणि लगेच कामाला सुरुवात करतात, कारण त्यांचे वातावरण संकोच दूर करण्यासाठीच तयार केलेले असते. ते स्वतःशी कोणतीही तडजोड करत नाहीत, कोणताही संशय घेत नाहीत आणि कोणतीही ऊर्जा वाया घालवत नाहीत.
जेव्हा तुमचे वातावरण आणि तुमच्या निर्मितीची रचना लोकांच्या प्रत्यक्ष वागणुकीशी जुळणारी असते, तेव्हा गती निर्माण होते आणि अवघड काम आपोआपच पार पडते.
हाच खरा मोबदला आहे. तुम्ही जग किंवा स्वतःला एखाद्या आदर्श साच्यात बसवण्याचा अट्टाहास सोडून देता. मानवी स्वभावातील गुंतागुंतीचे पण सुंदर वास्तव तुम्ही स्वीकारता; आणि त्या बदल्यात, तुम्हाला अशा शांत व प्रभावी कार्यक्षमतेचा अनुभव येतो, जी एखाद्या 'अन्याय्य फायद्या'सारखी (unfair advantage) वाटते.
~~~
आपण आपल्या आयुष्यातला खूप मोठा वेळ आपल्या रोजच्या त्रासातून वाचण्यासाठी एकाएकी मिळणाऱ्या मोटोव्हेशनची किंवा एका भारी मास्टर प्लॅनची वाट पाहण्यात घालवतो. आपण अपयशी ठरलेले प्रोजेक्ट्स, थांबलेल्या सवयी आणि बिघडलेले रूटीन पाहतो आणि असे मानतो की चूक आपल्यातील शिस्तीच्या कमीमध्येच आहे.
रॉबर्ट मॅकमॅथ आणि थॉम फोर्ब्स यांनी दाखवून दिलेले बदल घडवून आणणारे सत्य हे आहे की आपल्याला अधिक कष्ट करण्याची गरज नाही. आपल्याला मानवी स्वभावाशी लढणे थांबवायला हवे. तुम्ही एखाद्या गर्दीच्या मार्केटमध्ये नवीन प्रॉडक्ट लाँच करत असाल किंवा एखादे टिकाऊ डेली रूटीन बनवण्याचा प्रयत्न करत असाल, दीर्घकाळासाठीचे गुपित म्हणजे वास्तवतेशी पूर्णपणे सुसंगत असणे हेच आहे. जेव्हा तुम्ही लोक थकलेले आणि लक्ष विचलित झालेले असताना प्रत्यक्षात कसे अनुभवतात, हालचाल करतात आणि विचार करतात याचा विचार करून डिझाइन करता, तेव्हा सर्व मोठे अडथळे सहज दूर होतात.
कॉर्पोरेट हुशारी आणि वैयक्तिक परिपूर्णतेची थकवणारी गरज सोडून द्या. अशी सिस्टिम बनवा जी क्षमाशील, सोपी आणि रोजच्या आयुष्यातील खऱ्या सत्यावर आधारित असेल.
या प्रवासासाठी संसाधने
- द डेफिनिटिव्ह गाइड: व्हॉट वर दे थिंकिंग - मार्केटिंग लेसन्स आय हॅव लर्नड फ्रॉम ओव्हर ८०,००० न्यू प्रॉडक्ट इनोव्हेशन्स अँड इडिओसीज या पुस्तकातून खऱ्या जगातील धड्यांचा उत्तम संग्रह एक्सप्लोर करा.
- टॅक्टाइल फोकस: मिनिमलिझम आर्ट डॉटेड नोटबुक वापरून तुमचा मानसिक पसारा कमी करा आणि तुमच्या विचारांचे रक्षण करा.
- फ्रिक्शनलेस टाइमकीपिंग: हेक्सागॉन रोटेटिंग डिजिटल टायमर सह तुमचे डीप वर्क सेशन्स अगदी सहजपणे मॅनेज करा.
तुमच्या रोजच्या रूटीनमधील असे कोणते एक क्षेत्र आहे जिथे तुम्ही सोपी, कमी अडथळ्यांची सिस्टिम डिझाइन करण्याऐवजी फक्त तीव्र इच्छाशक्तीवर अवलंबून आहात? तुमचे विचार खाली शेअर करा.
~~~
Disclosure: This article contains affiliate links. If you sign up or purchase through them, We may earn a commission at no extra cost to you.
#MarketingLessons, #ProductInnovation, #BusinessStrategy, #ConsumerBehavior, #StartupAdvice
_